Kees de Gruiter, Rotterdam

Net naar de presentatie geweest van het boek van mijn oud voorzitter van de VVD partijcommissie Buitenlandse Zaken, Koen Peters. ‘Einddoel Witte Huis’ een handboek over hoe de Amerikanen hun president kiezen. Jort Kelder en Willem Post discussieerden met hem vooral over de sterke opvattingen in Nederland en met name in de media over de Amerikanen en de kandidaten. Toen Obama met 53% werd gekozen, had hij meer dan 80% van de Nederlanders in zijn kamp. Maarten van Rossum was natuurlijk een dankbaar voorbeeld van extreme vooringenomenheid; volgens hem zijn de republikeinse kandidaten ongeletterde psychopaten. Koen Petersen gaf nog wel een interessante invalshoek aan het credo uit de tijd van de Apartheid in Zuid Afrika: als je er niet geweest was, kon je er ook niet over oordelen.

Als reactie op het verbod op de weigerambtenaar kwam de ChristenUnie met de terechte vraag waarom de overheid zich eigenlijk met het huwelijk bemoeit en of de wettelijke vereisten niet gewoon met een identificatie aan het loket geregeld kunnen worden. Bij de aangifte van een ander kenteken op de parkeervergunning of een zojuist geboren kind hoef ik ook niets te bevestigen in een ceremonie. Laat de inzegening een privéaangelegenheid zijn. Ik wil nog een stap verder gaan: niet het homohuwelijk is een verworvenheid van persoonlijke vrijheid en gelijkwaardigheid, maar de volledige afschaffing van het burgerlijk huwelijk.

Op zijn rug zie je Kees van Buren op 7 oktober 2000 op Ellis Island. Hij was het die mij belde op 11 september 2001. ‘Er is een vliegtuig het WTC binnengevlogen!’ zei hij met opwinding in zijn stem. Ik keek gelijk naar buiten of ik iets kon zien van waar ik stond. Ik stond in het informatiecentrum Kop van Zuid, de glazen kubus aan de Stieltjesstraat waarin nu Villa Zebra zit. Ik was daar omdat het informatiecentrum zocht naar een flexibel expositiesysteem dat leek op wat ik op Ellis Island had gemaakt. Door het raam was niets te zien. ‘Nee, niet hier, in New York!’ zei Kees. Ik maakte het gesprek snel af want ik wilde naar CNN in m’n eigen huis.

The 21st century is the century of tribes. Nation states crumble into tribal entities. Armed conflicts practically always have a tribal or ethnic component. Governments recognize minorities within their borders and give them forms of autonomy or cultural rights. Around the world people are proud of their ethnic identity. There is one tribe that supersedes geographical boundaries; one tribe is truly cosmopolitan. It’s the Wabenzi.

Kort voor nine/elevenr organiseerde ik met Mai Elmar een ontvangst op Ellis Island voor het gemeentebestuur van Rotterdam, het Havenbedrijf van New York en het bedrijfsleven van de oostkust. Dat was bij de tentoonstelling die ik had geproduceerd over de rol die Rotterdam heeft gespeeld in het bevolken van de Nieuwe Wereld. De tentoonstelling werd gesloten door meneer Mohamed Atta en zijn vrienden. Twee mensen van de Port Authority die aan tafel zaten, hebben het niet overleefd.

Ik overnachtte in het Citystate Tower hotel in Mabinistreet omdat ik het Peninsula Hotel, waar het congres van de Liberale Internationale zich afspeelde, te duur vond maar vooral omdat ik ook weg wilde van het congres en het leven van de stad wilde voelen. In het hotel zaten nogal wat mannen van tussen de vijftig en de zestig met hun juist uitgekozen Filippijnse vrouw. Of meisje, want tussen de twaalf en de dertig veranderen ze hier weinig. Van een taxichauffeur begreep ik dat het een belangrijke tak van industrie is. Als je je dochter naar Australië, Europa of Noord Amerika getrouwd kan krijgen, ben je verzekerd van een betrouwbare stroom inkomen, verzorgd door Western Union die de jonge huisvrouw aandoet bij het boodschappen doen in haar nieuwe land.

Op zaterdag 18 juli mocht ik met de andere afgevaardigden van de Liberale Internationale naar het Presidentieel Paleis. President Aquino heeft al een conflict met China over de Spratlys eilanden en wilde er niet ook nog een over Taiwan bij krijgen. Bij de registratie van de gasten moesten camera’s achterblijven en mobiele telefoons met een camera kregen een rond wit stickertje over de lens. De liberale partij van Taiwan is lid van de Liberale Internationale en voorzitter Hans van Baalen weigerde de Taiwanese delegatie achter te laten. Wat iedereen echt wilde zien was de walk in closet waar Imelda Marcos haar schoenen bewaarde, maar in plaats daarvan kregen we een haastig voorgelezen toespraak van de president en een zeer matige lunch. Wat wel fijn was, was de politiebegeleiding voor onze drie autobussen waarvoor het toch al chaotische verkeer van Manilla twee keer helemaal werd platgelegd. Onder automibilisten zullen we geen vrienden gemaakt hebben.

Tropical depression Egay trekt naar het westen en zorgt nog voor een extra zware moesson. Massieve muren van regen, kolkende rivieren, mensen met zandzakken en wegen die niet afgesloten zijn hebben regelmatig water tot kniehoogte. Dat is hier in de Filippijnen lager dan bij ons, maar toch is het elke keer spannend of de kleine Toyota met draaiende motor de overkant haalt.

Nu komt Falcon er aan die de komende 24 uur voor storm gaat zorgen. Morgen rijd ik terug van Subic Bay naar Manilla. Overmorgen moet het weer geschikt zijn om het KLM toestel te laten uitstijgen boven de storm. Dan ben ik in de avond van de 24^ste weer thuis.